Een compliment helpt om stappen te maken

Compliment…

De C in het sollicitatiealfabet is niet van ‘Corona’. En ook niet van het voor de hand liggende ‘cv’.

Het is mooi weer vandaag. Mijn zoon is naar atletiek en ik ren altijd een rondje door het bos in die tijd. Lekker hoor, een stukje rennen. De vogels fluiten, je gedachten dwalen af en voor je het weet, ben je een kilometer verder.

Niet best

Maar niet vandaag. Ik werd ingehaald door een klein kindje in de bakfiets. Z’n vader was harder aan het bellen dan aan het fietsen. “Echte quality-time” hoor ik mezelf mopperen. Ik was toch al niet zo positief: zware benen, steek in de zij, smoesje hier en pijntje daar. Daar wordt het trouwens niet beter van, dat weet ik ook wel. Maar zo voelde het. Niet best.

En daar was jij. Tegenligger. Ik zag eerst je schoenen. Je was dus al heel dichtbij, want met mijn hoofd gebogen kon ik niet veel verder vooruitkijken dan de twee meter voor me. Ik keek snel op.
Fris, enthousiast, vrolijk, opgewekt, energiek keek je mijn kant op. Je zong me toe: Goedemorgen, Goed Bezig!

“Goedemorgen”, dacht ik terug. Praten lukte even niet. Goed bezig? Ik ben helemaal niet goed bezig. Ik zucht, steun, puf en kraak en kom nauwelijks vooruit. Het moet er nog slechter uitzien dan ik me voel. Daarom zegt ze natuurlijk ‘goed bezig’. Om me nog een heel klein beetje steun te geven in barre tijden.
En daar gaat het natuurlijk fout…. STOP!

Goed bezig!

Denken dat het niks is, zorgt er voor dat het niks wordt. En waarom zou zij mij moed in praten? Ze liep daar gewoon. Doet iets wat ze fijn vindt, waar ze plezier in heeft en ze deelt dat graag met anderen. Oprecht.
Ze heeft gelijk; ik ben ook goed bezig! Ik ben er, ben buiten, in beweging, ik maak stappen. Ik had een plan en ik doe wat ik me voorgenomen heb. Ik ben goed bezig! Bedankt!!

Opeens was ik een kilometer verder. En ik besefte me dat ik als sollicitatietrainer misschien wel hetzelfde doe. Mijn kandidaten voelen zich ook niet altijd top. Zitten soms in een zware periode als gevolg van onvrede op het werk, boventalligheid of ontslag.

Ze vinden het maar wat zwaar, zo’n cv schrijven, een brief maken, met LinkedIn aan de slag. Ik vraag hen om te vertellen wie ze zijn en waar ze voor staan, wat hun meerwaarde is en wat mij dat als organisatie oplevert als ik je aanneem. Moeilijk. Want, zegt bijna iedereen, over jezelf praten is al lastig en als je jezelf moet verkopen helemaal.

Maar dat vraag ik niet hoor, jezelf te verkopen. Ik  vraag ‘alleen maar’ om objectief te vertellen wat je doet, hoe je dat doet en wat dat oplevert. Jij weet dat namelijk heel goed. Je weet ook heel goed wat je fijn vindt in je werk of waar je energie van krijgt. En als je dat even kwijt bent en het lukt je niet, dan help ik je om het boven te krijgen. Iedereen komt in beweging. Soms zwoegend, soms mopperend, soms langzaam, soms snel.

Beweging

Wat zij nog niet zien, zie ik al wel. Ze maken stappen en gaan vooruit. Iedereen in zijn of haar eigen tempo. Er gebeurt eerst van alles in hun hoofd en daarna ook op papier. Ze komen steeds dichter tot de kern, ook al weten ze zelf niet helemaal waar die zit.

Ja, ik stel lastige vragen. Het is soms net als met hardlopen, ‘no pain, no gain’. Maar ik geef je ook zeker een steuntje in de rug, vooral als je zelf denkt dat het niks is. Ik ga graag met je mee. In jouw tempo; lopen, joggen of rennen. Jij komt in beweging en maakt grote stappen!

Dat vind ik prachtig om te zien en aan bij te dragen. En dat geef ik ook graag terug.

Met een complimentje. Ik zing je toe: “Goedemorgen. Goed bezig!”.

Groeten,

Vincent